Patrick Collison's Palace Intrigue-klacht

In This Article

Welkom, Weekenders! In deze nieuwsbrief: • The Big Read: Kings League, een snelgroeiende voetbalstartup met internetkennis, hanteert een gestroomlijnde benadering van professionele sporten • Techcultuur: kunnen door eiwitten geobsedeerde techneuten Sweetgreen helpen redden? • Plus aanbevelingen – onze wekelijkse selectie uit de popcultuur: ‘Real Vikings’, ‘Kutchinsky’s Egg’ en ‘Sirat’. Patrick Collison, een van de meest interessante mensen in Silicon Valley, maakte deze week een zeer geïrriteerde opmerking over de media – en waarom deze technologie en de tech-elite anders lijken te behandelen dan alles en iedereen. "Er is veel ongelijkheid in de hoeveelheid aandacht die intern drama en paleisintriges krijgen bij verschillende organisaties. Voor zover ik weet is dit in wezen een kwestie van padafhankelijkheid: we kennen de personages in de sitcom van bepaalde organisaties, maar niet bij andere, waardoor zelfversterkende lock-in-effecten ontstaan", schreef Collison op Twitter. ‘Hoeveel hoor je over de machtsstrijd bij Chevron of het ministerie van Landbouw?’ Eh, het is duidelijk. Chevron is saai, een van de minst interessante bedrijven in een sector die bruist van weinig verandering, en de CEO heeft er zijn missie van gemaakt om zijn bedrijf met niet-ambitieuze kalmte te leiden. Mike Wirth heeft zijn benadering van het aansturen van Chevron jarenlang omschreven als ‘kapitaaldiscipline’, en sinds hij in 2018 het roer overnam, heeft hij zich toegelegd op het terugdringen van de kosten en het stimuleren van de cashflow van Chevron. Het heeft de aandelen van het bedrijf niet tot een hoogtepunt gemaakt: het is tijdens zijn ambtstermijn met 49% gestegen, achter zowel de S&P 500 (147%) als naaste rivalen als Exxon (72%). Niettemin besloot Chevron in 2023 de regels te versoepelen, zodat Wirth na de verplichte pensioenleeftijd van het bedrijf zou blijven. Wirth is blij dat hij saai is, en Chevron is er net zo blij mee. Niemand in Silicon Valley wil zijn zoals Mike. Bijna iedereen wil op Collison lijken, iemand die niet alleen in de afgelopen twintig jaar een van de grootste particuliere bedrijven ter wereld heeft opgebouwd – waarmee hij de manier waarop geld zich over de planeet beweegt – opnieuw heeft bepaald – maar die zich ook heeft gewijd aan het uitdragen van een neo-gematigde politieke filosofie die hoopt verschillende lagen van het Amerikaanse binnenlandse beleid te hervormen. Net als Collison begeren ze belangrijkheid en invloed en zijn ze niet bang om deze zichtbaar na te streven. In Silicon Valley wil iedereen iets nieuws doen. Ze willen iets nieuws, opwindends uitvinden, en zo de aandacht trekken van de mensen die verslag doen van… het nieuws. Wirth en de andere oliegiganten zijn er niet in geïnteresseerd nieuw en vernieuwend te zijn. Olie is oud – letterlijk. We denken pas echt aan olie als er af en toe een crisis is – zoals de oorlog in Iran – en dat betekent dat we er misschien meer voor moeten betalen. Maar we willen zo graag dat de olie precies hetzelfde blijft, dat we nieuwe technologische vervangers ervoor hebben afgewezen, die ons geld zouden kunnen besparen en, weet je, kunnen voorkomen dat de planeet in een Turks bad verandert. Om Collison zijn recht te geven, denk ik dat hij een eerlijker punt maakt over hoe weinig berichtgeving er wordt besteed aan veel belangrijke gebieden van de federale overheid. Maar aan de andere kant waren velen binnen de technologiesector vorig jaar hevig aan het mopperen toen de media hun inspanningen richtten op de gevarieerde DOGE-machinaties, die zich uitstrekten over veel federale agentschappen. Als de elite van Silicon Valley niet langer de aandacht van de media wil trekken, dan zouden ze kunnen overwegen genoegen te nemen met het oude, saaie gedoe – wat zou betekenen dat ze minder geld en minder invloed zouden moeten vergaren. Afwegingen! Wat nog meer van deze week… • In Groot-Brittannië is het opnieuw vormgeven van de papieren munt van het land neergekomen op een debat tussen leeuwen en egels. • Sommige locaties van Amazon's Whole Foods wijden blijkbaar een deel van hun winkels aan een “gevangenis” voor winkeldieven. Dat komt voor mij als een verrassing, al moet ik zeker toegeven dat wachten bij een vleeswinkel van Whole Foods soms voelt als een gevangenisstraf. • De New York Times heeft het bestaan ​​van San Luis Obispo ontdekt! • “Ik heb het gevoel dat ik belegerd wordt”, vertelde Harvey Weinstein aan de Hollywood Reporter, waarin hij beschreef hoe andere gevangenen op Rikers Island hem behandelen. "Ze komen naar voren en zeggen: 'Weinstein, geef me wat geld. Weinstein, geef me je advocaat.' 'Weinstein, doe dit. Weinstein, doe dat.'" Klinkt veel als, weet je, een Hollywood-producent zijn. • Uit een nieuwe NBC-enquête blijkt dat Amerikanen nog steeds denken dat de Republikeinen beter zijn in het omgaan met kwesties als immigratie en misdaad, terwijl de Democraten beter in staat zijn om onderwerpen als gezondheidszorg aan te pakken. In een vertellenMaar als reflectie op dit moment bleek uit de opiniepeiling dat de Amerikanen totaal verdeeld zijn over welke partij de economie het beste kan beheersen – en dat noch links, noch rechts enig idee heeft van AI. • De massale omarming van 'drops' in de e-commerce, wanneer er een beperkte hoeveelheid goederen vrijkomt te midden van een enorme hype, heeft ervoor gezorgd dat deze producten moeilijk te promoten zijn. • McKay Coppins, die in 2023 die zeer goede biografie van Mitt Romney schreef, heeft zojuist een jaar doorgebracht als een ‘ontaarde gokker’. • Phillip Picardi, de voormalige hoofdredacteur van het tijdschrift Out, is de nieuwe hoofdredacteur en chief brand officer bij Playboy. Zijn opkomst doet mij, een homoseksuele man, afvragen welke andere broze tempels van hetero, blanke mannelijkheid verbeterd zouden kunnen worden door de homoseksuele agenda: Hooters misschien – of misschien de Amerikaanse Senaat. • Een afgestudeerde student aan de Universiteit van Cambridge stuitte op documenten in de bibliotheek van de school die een belangrijk nieuw licht werpen op de manier waarop de Amerikaanse en Britse invasie van Irak zo misging. Wat een verhaal, wat een bewijs van de veerkracht van bibliotheekminnende nerds! En wat een weerspiegeling van hoe we de politiek en de mensen in het Midden-Oosten steeds verkeerd beoordelen. – Abram Brown (abe@theinformation.com)Weekend’s Latest Stories The Big Read Big Read Plotselinge dood, gigantische dobbelstenen, internetspektakel: Kings League exporteert nieuw professioneel sportmodel De drie jaar oude startup heeft de omzet elk seizoen zien verdubbelen en exporteert zijn online slimme remix van voetbal naar Europa en Zuid-Amerika. Merken als Netflix waarderen de uitgebreide benadering van sponsoring. Tot de investeerders behoren namen als LionTree van Aryeh Bourkoff. Volgende stop: de Verenigde Staten.TechcultuurKunnen door eiwitten geobsedeerde techneuten Sweetgreen helpen redden? De restaurantketen heeft een groot deel van zijn aanvankelijke schare fans verloren, en als gevolg daarvan wil CEO en mede-oprichter Jonathan Neman graag het wellnesspubliek van Silicon Valley voor zich winnen. Luisteren: ‘Real Vikings’ Kun je je nog herinneren dat iedereen een tijdje geleden zo onbeschaamd geobsedeerd was door het oude Rome? Welnu, ik ben hier om voor te stellen dat we onze aandacht moeten richten op een andere groep bloeddorstige, imperiumopbouwende Christo-heidenen – een laat voorstel, dat weet ik, maar dat is wat er gebeurt als je sloep aan de grond loopt tussen Dyflin en Hlymrekr. ‘Real Vikings’ herpositioneert zijn titulaire krijgers als meer dan een rondzwervende horde, en onderzoekt hun beheersing van navigatie, techniek en commercie. Dergelijke vaardigheden voedden hun uitgestrektheid en reeks handelsroutekolonies, waarvan er vele nog steeds grote steden zijn (zoals respectievelijk Dyflin en Hlymrekr – Dublin en Limerick). Natuurlijk besteedt verteller Iain Glen (Ser Jorah uit “Game of Thrones”) ook veel aandacht aan hun bekwaamheid in chaos, waarbij hij de Vikingen bestempelt als de Hells Angels van pap-en-maliënkolder Europa. De serie wordt geleverd met hoogwaardig geluid en montage van Noiser, een op geschiedenis gerichte podcaststudio die ook 'Titanic: Ship of Dreams' maakte, een hit uit 2025. Met ‘Real Vikings’ heeft het in Londen gevestigde Noiser het type podcast dat vooral goed zou werken tijdens een gezinsuitstapje met een auto vol kinderen die geïnteresseerd zijn in het met bloed besmeurde verleden, net zoals Terry Deary’s ‘Horrible Histories’-serie een vorige generatie in verrukking bracht. – Abram BrownLees: ‘Kutchinsky’s Egg’ door Serena Kutchinsky Eind jaren tachtig droomde Paul Kutchinsky ervan zijn sieradenbedrijf in Knightsbridge om te vormen tot een een nog grootser aangelegenheid – zoiets als Cartier – nee, zoiets als Fabergé. Subtiliteit was niet Kutchinsky’s spel. Om de transformatie tot stand te brengen, besloot hij het kenmerkende motief van Fabergé te vergroten en het grootste met juwelen getooide ei ooit gemaakt te produceren: een verguld, 60 cm hoog kunstobject ingelegd met duizenden Barbie-roze diamanten. En een minuut lang trok het Argyle Library Egg de aandacht van de wereld, waardoor het Kutchinsky BBC- en “Today”-optredens won en het ei zelfs een tentoonstelling in een tentoonstelling in het Londense Victoria and Albert Museum opleverde. Terwijl de media-aandacht toenam, dacht Kutchinsky dat hij het misschien aan een van zijn vaste klanten zou verkopen, zoals de sultan van Brunei. En zo niet hem, misschien Malcolm Forbes, de levensgrote uitgever van tijdschriften die beroemd was en over een uitgebreide Fabergé-collectie beschikte. Of misschien die lompe, goudgekke vastgoedontwikkelaar verderop in de stad: Donald Trump. Niets van dat alles gebeurde: eerlijk gezegd vonden de mensen die de Maltese valk achtervolgden meer vreugde in die totem dan Kutchinskyooit in de zijne gevonden. Zijn dochter, de Britse journalist Serena Kutchinsky, vertelt over het leven en de obsessie van haar vader in ‘Kutchinsky’s Egg’ en documenteert hoe ook zij tientallen jaren na de dood van haar vader in de ban raakte van het ei, en begon aan haar eigen zoektocht om het op te sporen, jaren nadat het uit het publieke zicht was verdwenen. – A.B. Watching: ‘Sirāt’ Nu de meeste studio’s zich steeds meer tevreden stellen met betrouwbaar intellectueel eigendom, is verrassing een nieuwigheid in bioscopen. En dat is een van de belangrijkste verkoopargumenten van ‘Sirāt’, een Spaanse film over een vader die op zoek is naar zijn vermiste dochter op een rave in Marokko: je kunt absoluut niet alle wendingen voorspellen in deze film, die deels avonturenfilm is, deels meditatie over iemands doel (in de islam is Sirāt een brug tussen hel en paradijs). Misschien vind je alle richtingen van ‘Sirāt’ niet leuk: een vrouw nam me apart terwijl ik na de film op de badkamer wachtte om me te vertellen dat ze de bijval ‘niet kreeg’. Of misschien vind je het wel geweldig: een man in mijn theater gaf het een staande ovatie, en de Oscars hebben het genomineerd voor de beste internationale speelfilm. Maar het zal je zeker aan het raden houden, en twee weken nadat ik het gezien heb, heb ik het niet meer kunnen vergeten. -Catherine Perloff

You May Also Like

China’s Cybersecurity Agency Issues Security Warning About OpenClaw

Our Best AI PM Workflows for Prototyping, Strategy, and Personal OS (2026)

13 Trending Songs on TikTok in March 2026 (+ How to Use Them)